Waarom zoeken mensen vrijwillig spanning en angst op? Van horrorfilms kijken op de bank tot dwalen in het spookhuis of een achtbaan op de kermis: we zijn gek op griezelen en adrenaline, zolang het maar veilig blijft. Deze paradox is wat kunstenaar Oscar Peters (1981) fascineert. De mens is de enige diersoort die doelbewust het gevaar opzoekt via films, games en attracties. We willen de rand van onze angst voelen, zonder eroverheen te gaan. Met deze gedachten als uitgangspunt bedacht Peters een artistiek ‘spookhuis’. Zijn grote installatie BARBARIAN in Monopole laat bezoekers confronteren met hun eigen angsten en het verlangen die te doorgronden.
Met de vertrouwde ingrediënten van het klassieke spookhuis – schedels, spoken, een doolhof en andere archetypische figuren – creëert Peters een wereld waarin schrik langzaam plaatsmaakt voor vragen over wie we zijn en waarom we bestaan. Juist het stilstaan bij die vragen, in een huis waarvan de uitgang niet meteen te vinden is, jaagt uiteindelijk de grootste angst aan.
Dansende skeletten
In BARBARIAN kom je oog in oog te staan met dansende skeletten die schudden met hun botten, reusachtige happende monden die onverwacht naar beneden bewegen en een groen doolhof met bewegende muren. De installatie bevindt zich ergens tussen slapstick en schrik in: grappig en griezelig tegelijk. Net als in klassieke spookhuizen wisselen humor en angst elkaar voortdurend af, een spanningsveld dat door heel de installatie heen blijft terugkomen.
Een ticket voor het einde
Aan het einde van het labyrint wacht een metershoog doodshoofd, gebouwd boven op een kaartjesautomaat. Alsof de dood zelf kaartjes verkoopt. Hier krijgt de bezoeker de keuze: een ticket kopen voor het einde van het bestaan of zich opnieuw laten opslokken door het doolhof. Tegenover het doodshoofd staat een narrenkap van stof die uitnodigt om naar binnen te stappen. Wie door de ooggaten kijkt, ontmoet aan de overzijde opnieuw het metershoge doodshoofd. Zo kijkt de bezoeker de dood letterlijk aan door de ogen van de nar. Al eeuwenlang houdt de nar ons een spiegel voor en laat hij ons lachen om datgene waar we liever voor wegkijken.
Waar was de uitgang ook alweer?
Een groen doolhof van geïmiteerde stenen muren vormt het middelpunt van BARBARIAN. De muren draaien langzaam rond, waardoor de structuur voortdurend verandert en de uitgang steeds verder uit beeld lijkt te verdwijnen. Deze grootschalige immersieve installatie balanceert continu tussen plezier en dreiging, humor en ongemak, nostalgie en escapisme. Tegelijkertijd laat Peters bewust zien hóé de illusie is gemaakt: je ziet de houten constructies, verfstreken en theatrale effecten. Daarmee vormt BARBARIAN ook een ode aan handgemaakt spektakel in een tijd waarin steeds meer ervaringen digitaal zijn.
Rariteitenkabinet
In een rariteitenkabinet toont hij bovendien zijn eigen collectie, die hij al van jongs af aan verzamelt: van het pop-upboek Haunted House van Jan Pieńkowski tot het bordspel Spookslot. Peters haalt zijn inspiratie uit horrorfilms, kermissen, comics, attractieparken en fantasiewerelden zoals role-playing games en retro-horror. Met BARBARIAN onderzoekt hij waarom mensen steeds opnieuw op zoek gaan naar gecontroleerde spanning – naar dat ene moment vlak voor de val.
Stap binnen in een wereld waar je mag verdwalen, griezelen, ontsnappen en waar je misschien ook iets ontdekt over jezelf.
